Blogoπαίχνιδο XD

Βρήκα ένα blogoπαίχνιδο κάπου postαρισμένο (δε σας λέω που :P) και είπα να το δοκιμάσω να δω αν θα σας αρέσουν οι απαντήσεις μου. Σημείωση: όσα σας φανούν αστεία να ξέρετε πως ΔΕΝ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ.


1) Γιατί κλαις?
Γιατί μου σπάσανε τα νεύρα.

2) Γιατί δεν κλαις?
Γιατί δεν έχει νόημα.

3) Που είναι ο βάλτος?
Εκεί που είναι και τα βατράχια.

4) Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Εγώ και σου έρχομαι!

5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Στον εγκέφαλό μου. Άντε βγάλε άκρη.

6) Περιφρονείς κάτι?
Όποιον με περιφρονεί.

7) Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Αν με ερωτευόντουσαν για πάντα ναι, βεβαίως, αλλιώς να πάνε από κει που ήρθανε.

8) Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”?
Γιατί ξέρουν καλά την "τέχνη" οι "καλλιτέχνες".

9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Ναι αμέ γιατί τότε θα αφαιρεθούν και τα δικά μου εισαγωγικά.

10) Do you remember revolution?
Χμμμ ναι, βέβαια, τότε που υπήρχαν ακόμα οι νεράιδες και οι άνθρωποι μπορούσαν να πετούν.

11) Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Όχι, θα ανέβαινα από μόνη μου έτσι και αλλιώς.

12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Όχι, ας τον αφήσω στη μιζέρια του για όσο του έμεινε.

13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Ναι, γιατί είναι γραφτό να γίνει.

14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το
νόμο?
Όχι, αν πέρναγε από το χέρι μου.

15………
...Συμφωνώ.

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Ναι, παρέα με τον φίλο μου τον Σουγιά και τις κολλητές μου, την Σπάθα και την Αλυσίδα.

17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ?
Κοίτα για 10 εκλέρ δε νομίζω. Για 50εκλέρ το συζητάμε. Για 50 εκλερ και 10 προφιτερόλ πες πως πέθανε αύριο.

18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Εδώ δεν δείχνω τα καθαρά και υγειή μου δόντια, θα δείξω τα σάπια?


19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?
Αν ήμουν θλιμμένη όχι. Αν ήμουν θλιμμένη και γριά ναι. Σιγά μην πέσω στο πηγάδι και να σπάσω τα πα΄ί΄δια μου από τώρα.

Κλωστές

Κάθε άνθρωπος έχει τα δάχτυλά του τυλιγμένα με μια πολύ λεπτή κόκκινη κλωστή. Κανείς...ούτε καν αυτός που τυλίγετε από αυτήν δεν ξέρει πού καταλήγει. Πολλοί αγνοούν ακόμα και την ύπαρξή της ενώ άλλοι κουράζονται να ψάχνουν την άλλη άκρη της και τα παρατάνε.
Στην άλλη άκρη πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που ίσως και αυτός από την πλευρά του να ψάχνει την άκρη της κλωστής στο χέρι του. Όταν βρεθούν οι δυο άκρες η κλωστή μικραίνει και διπλώνεται γύρω από τους δυο ανθρώπους τυλίγωντάς τους. Η κλωστή μπορεί να γίνει γερή αλλά και εύθραστη ανάλογα με τους ανθρώπους που τυλίγει. Ίσως να γίνει μια χοντρή κορδέλα που θα τυλιχτεί τόσες πολλές φορές που θα σπάσει μόνο με τα ψαλίδια της μοίρας. Ίσως όμως η κλωστή να μην προλάβει να τυλιχτεί αρκετές φορές ούτε να προλάβει να γίνει αρκετά γερή με αποτέλεσμα να σπάσει αν προκύψουν προβλήματα.
Όταν η κορδέλα για οποιονδήποτε λόγο σπάσει ο άνθρωπος μένει για πάντα μόνος και ακόμα και αν προσπαθήσει να αλλάξει αυτήν τη θλιβερή μοίρα καταλήγει αργά ή γρήγορα και πάλι μόνος.
Εκτός από την κόκκινη αυτή κλωστή υπάρχουν παντού στο σώμα του κάθε ανθρώπου χιλιάδες ίσως και εκατομμύρια λευκές κλωστές που όλες καταλήγουν σε οποιονδήποτε άνθρωπο που πιθανόν να συναντήσει στη ζωή του. Αυτές οι κλωστές χρωματίζονται με κάθε είδους χρώμα και κάθε χρώμα αντιπροσωπεύει ένα συναίσθημα και μια συμπεριφορά που νιώθουν μεταξύ τους οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από κάθε άκρη.
Αν κάποιος άνθρωπος καταφέρει να βρει την άλλη άκρη της κόκκινης κλωστής του και επίσης καταφέρει να χρωματίσει αρκετές από τις λευκές του κλωστές τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος...

Νισάφι πια!

Είναι καιρός πια που κάνω υπομονή αλλά μέσα μου βράζω. Κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά μόνο και μόνο επειδή είμαι κοπέλα ηλικίας 17.
Γενικά δεν φαίνομαι για την ηλικία μου. Πολλοί λένε πως φαίνομαι μεγαλύτερη, γύρω στα 22-23. Αυτό βέβαια φαίνεται και από το στυλ μου.
Γιατί όμως όλοι αυτοί που μου μιλάνε σοβαρά και με υπολογίζουν ισότιμα να με αγνοούν και να με υποτιμούν σε βαθμό υπερβολής από τη στιγμή που θα τους πω την ηλικία μου και έπειτα; Ξαφνικά με βλέπουν σαν απλά ένα παιδί με ασήμαντα προβλήματα που επιβαρύνουν τους γονείς. Μόνο και μόνο επειδή είμαι 17.
Άμα είναι έτσι παιδιά να μην σας μιλάω και να μην ξαναβγώ στον κόσμο σας μέχρι να φτάσω τα 25. Βέβαια τότε θα με πείτε άχρηστη λόγω έλλειψης εξωτερικής δραστηριότητας και ας κάνω τούμπες ανάποδες στο σπίτι μου.
Δεν καταλαβαίνω τι προκατάληψη πια με τη νεολαία; Επειδή ξεφύτρωσαν μερικοί emo, μερικοί trendy και μερικοί κάγκουρες δε σημαίνει πως είμαστε όλοι έτσι. Γιατί να μπαίνει ταμπέλα για όλους;
Νισάφι πια!

Είμαι ψώνιο! Το ξέρω!

Όποιος επιθυμεί να με μάθει ας συνεχίσει να διαβάζει αλλιώς ας δει άλλες αναρτήσεις.

Είμαι άνθρωπος που του αρέσει να είναι ελεύθερος. Δηλαδή είμαι άνθρωπος που συχαίνεται τη ρουτίνα. Θέλω συγκινήσεις, περιπέτειες, καλές κυρίως, βέβαια.

Είμαι άνθρωπος της φαντασίας δηλαδή ό,τι και να συμβεί ή ό,τι και να συζτητίσω θα το δω από 2 πλευρές, μια πρακτική και μια πιο φανταστική, σύμφωνα με τα βιβλία μου και τα όνειρά μου.

Είμαι άνθρωπος που δεν τον νοιάζει να πάρει τόσο όσο να δώσει και απλά ο άλλος να πει ευχαριστώ και να το εκτιμίσει (όσο αφορά τους φίλους).

Είμαι άνθρωπος που θα εκτιμίσει πιο πολύ την αλήθεια από το γλύψιμο.

Είμαι άνθρωπος που δεν τον νοιάζει να ζει με τα απολύτως απαραίτητα και να ταξιδέψει με τα πόδια του (βέβαια αυτό δεδομένου του ότι θα γυρίσω σπιτάκι μου μετά :P).

Είμαι άνθρωπος που θα εκτιμίσει την τέχνη στο καθετί.

Με ενδιαφέρει πιο πολύ να σχεδιάζω τα όνειρά μου παρά ένα βάζο (κι ας πετυχαίνω καλύτερα το βάζο).

Με ενδιαφέρει πιο πολύ να περπατάω και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου με τα μάτια μου παρά να βλέπω ειδήσεις.

Βέβαια έχω και πολλές κακές συνήθειες αλλά αυτό σε άλλη ανάρτηση ^_^. Τώρα μόνο τα καλά :D. Να με αγαπήσετε πρώτα και μετά ας έρθουν και οι ντομάτες (αν δεν είναι ήδη καθ' οδόν).

Όποιος θέλει (από όσους με διαβάσουν δηλαδή) να γράψει κάτι όμοιο στο blog τους και να μου στείλει από ένα σχόλιο (για να σας δω και σας).

Blogoπαίχνιδο: Ας Μάθουμε Λίγα Μικρά Πράγματα Για Τους Άλλους

Βλέπω αυτά τα περίεργα blogoπαίχνιδα που βάζουν κάποιοι στο blog τους και δεν μπόρεσα να αντισταθώ αφού και γω παιχνιδιάρα είμαι x3. Το συγκεκριμένο αυτο παιχνιδάκι το "βούτηξα" από τη Cinderelen.

1. Όνομα: Γκέλυ (Ευαγγελία)
2. Γενέθλια: 8/3
3. Ζώδιο: Ιχθύεις
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα
5. Χρώμα ματιών: Σκούρα καφέ
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Ναι
7. Είδος μουσικής που ακούς:Rock, Goth Metal, Null Metal, Rock Opera
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Marvin
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Brede (δεν θυμάμαι το κανονικό του όνομα αυτό είναι nickname)
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Είμαι πάλι εδώ (στον πραγματικό κόσμο)
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Λεφτά (όταν έχω)
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Μια μεγάλη αφίσα με εικόνες από video games
13. Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Ζωντανά! (φαντάσου σκόνη)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Τίποτα εκτός κι αν το βάζο το έσπαγα εγώ
15. Αγαπημένος αριθμός: 8 και 5
16. Αγαπημένο όνομα: Δέσποινα
17. Τα χόμπι σου: Σχέδιο, Θέατρο, video games, internet games, βόλτες
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Κάπου μακριά εκτός από Ελλάδα και Αμερική
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να μην αλλάξω
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? 1600 - 1700 (περίοδο αναγέννησης)
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Λεφτά
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Στο παρα 5
24. Αγαπημένη ταινία: Sweeney Todd the demon barber of Flit Street
25. Αγαπημένο τραγούδι: Red - Breathe into me
26. Aγαπημένο βιβλίο: Elric of Melnibone
27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα
28. Αγαπημένο ρούχο: Ένα λευκό καλοκαιρινό φόρεμα
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Tarja Turunen
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Μακαρονάδες και sushi
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? Juno (από το comic Star Crossed Destiny)
33. Κακή συνήθεια: Βρίζω πολύ
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:Ψύχραιμη σε περίεργες καταστάσεις
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Νευρασθενική
36. Συνηθισμένη ατάκα: Το ξέρω
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ζωγράφος και Φωτογράφος
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να με μισούν
39. Η καλύτερη pizza: Βεζούβιος
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Χαριτωμένα

Κομικς

Έχουν βγει τόσα κομικς στο internet που εξυπηρετούν κάθε γούστο. Φαντασίας, περιπέτειας, τρόμου, μυθολογίες, αισθηματικά, σατιρικά, ιστορικά, ακόμα και θρησκευτικού περιεχομένου. Μερικά είναι μίξεις και πραγματικά υπάρχει κάθε πιθανός και τρελός συνδιασμός και αυτό δείχνει το πόσο δημιουργικοί και χαρισματικοί είναι κάποιοι άνθρωποι στο χώρο εξιστόρισης αλλά πολλές φορές και του σχέδιου. Διαβάζω πάρα πολλά και πραγματικά με έχουν αφίσει άναυδη με την εξέλιξή τους αλλά και τα σχέδια που χρησιμοποιούνται. Έχω απλά κολλίσει... Μερικές φορές ανοίγω το pc μόνο και μόνο για να διαβάσω τη συνέχεια στα κομικς αυτά. Συνιστώ σε όλους όσους θέλουν να ξεχνιούνται με κάτι να ξεκινήσουν να διαβάζουν. Για να μην ψάχνετε και στα τυφλά ορίστε ένα site να βρείτε τους τίτλους που σας ενδιαφέρουν. www.topwebcomics.com. Α και αν δε βρείτε κάτι καλό με την πρώτη δε σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα καλό. Απλά ψάξτε καλύτερα :).

All day MMD festival

Το είχα άχτι χρόνια πως δεν πήγαινα ποτέ σε συναυλίες με καλλιτέχνες που μου άρεσαν (ξένους εννοώ φυσικά). Φέτος είπα να κάνω την διαφορά. Είδα πως τον Μάρτιο και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων μου (8 του μηνός) θα γινόταν ένα φεστιβάλ με ένα σωρό καλλιτεχνάρες του rock και gothic rock όπως iron maidens, nightwish, nevermore, edguy, tristania και άλλους πολλούς του τύπου αυτού.

Πήγα λοιπόν με 2 φίλες μου από νωρίς. Η μια κοπέλα μάλιστα είχε κερδίσει για τους tristania από ένα VIP pass για την καθεμιά μας. Δεν ήξερα καλά τους συγκεκριμένου, μάλιστα παιζόταν να είχα ακούσει ποτέ 1 ή 2 κομμάτια τους και απλά θυμόμουν το όνομά τους και ότι είναι από τους καλούς του είδους. Αλλά έτσι και αλλιώς χάρηκα που θα γνώριζα από κοντά ένα συγκρότημα που έπαιζε ένα είδος της μουσικής που μου άρεσε.

Υπήρχαν δυο σκηνές, η angel και η demon, όπου εναλλάξ έπαιζαν τα συγκροτήματα. Κούραση πολλή και φασαρία, ενώ οι ενισχυτές ήταν τόσο δυνατα που έλεγες πως κάποιος σου δίνει ένα ξεγυρισμένο μπουκέτο στο στήθος και ξαφνικα δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Τα περισσότερα συγκροτήματα δεν είχαν καλό ήχο και η οργάνωση όσο αφρούσε τα meet and greet VIP και άλλα περί extras της συναυλίας ήταν μόλις ικανοποιητική πρακτικά (δηλαδή η δουλειά γινότανε αφού όμως πρώτα μας έβγαινε η ψυχή ρωτώντας και τρέχοντας σαν τον Βέγγο πέρα δώθε στον τεράστιο χώρο της συναυλίας - από 3 φορές το ελάχιστο).

Όλα όμως (για μένα πάντα) άξιζαν την κούραση και τον κόπο μόνο και μόνο για να ακούσω live τους nevermore και τους nightwish και να γνωρίσω από κοντά τους tristania. Ειδικά στο τέλος που άκουσα τους nightwish ένιωσα την μουσική να εισχωρεί βαθιά στις φλέβες μου, ένιωθα το είναι μου να καλεί τη μουσική τους, τη φωνή μου να τραγουδά τα κομμάτια τους και το σώμα μου να παίρνει τη στάση ενός μάγου που παίρνει τη ζωτική ενέργεια του θύματός του.

Όταν γνώρισα από καντά τους tristania δεν περίμενα και πολλά αλλά ούτε και λίγα. Ήταν όλοι κλασσικοί Νορβηγοί, ψηλοί, ξανθοί, με ανοιχτόχρωμα μάτια, πότε γαλάζια, πότε πράσινα και με λευκό κατάλευκο δέρμα...εκτός από την τραγουδίστριά τους που μάλλον επειδή ήταν καινούρια ήταν και από άλλη χώρα. Ήταν Ιταλίδα με πολύ μεσογειακά χαρακτηριστικά (και γαμάτη φωνή). Πιάσαμε εγώ και οι άλλες κοπέλες λοιπόν ψιλή κουβέντα ρωτώντας τους διάφορα και αυτοί πάντα να απαντάνε, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε πιο βαριεστημένα και άλλοτε λέγοντας άσχετα (λόγω κακής συνεννόησης). Πάντως η συνάνηση πήγε καλά και έμαθα αρκετά για το συγκρότημα.

Γενικά πέρασα απίθανα αν και το ωράριο άλλαξε και φύγαμε από εκεί κατά τις 2:30 τη νύχτα. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν αργότερα. Περιμέναμε 15' το τραμ και μόλις ήρθε μπήκαμε 150-200 ατομα μεσα και εγώ με τις κοπέλες τελευταία. Δίνουμε κάτι σπρωξίδια ξεγυρισμένα και μπαίνουμε. Εγώ εν τω μεταξύ να είμαι γραπωμένη από τα 2 εσωτερικά της πόρτας και να με κρατάνε και οι από μέσα να μην πέσω έξω όποτε άνοιγε η πόρτα. Και έτσι πήγαινα στη μισή διαδρομή. Μετά άλαξαν ρόλοι και έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όποτε άνοιγε η πόρτα να προσπαθούμε να μαζέψουμε καθαρό αέρα ενώ όποτε έστριβε το τραμ μας έλιωναν κυριολεκτικά οι υπόλοιποι και μας έφευγε και ο λιγοστός που μας έμενε.

Όλο αυτό ήταν πραγματικά μια τρελή εμπειρία. Θελω να το ξανακάνω!!!!!