Το είχα άχτι χρόνια πως δεν πήγαινα ποτέ σε συναυλίες με καλλιτέχνες που μου άρεσαν (ξένους εννοώ φυσικά). Φέτος είπα να κάνω την διαφορά. Είδα πως τον Μάρτιο και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων μου (8 του μηνός) θα γινόταν ένα φεστιβάλ με ένα σωρό καλλιτεχνάρες του rock και gothic rock όπως iron maidens, nightwish, nevermore, edguy, tristania και άλλους πολλούς του τύπου αυτού.
Πήγα λοιπόν με 2 φίλες μου από νωρίς. Η μια κοπέλα μάλιστα είχε κερδίσει για τους tristania από ένα VIP pass για την καθεμιά μας. Δεν ήξερα καλά τους συγκεκριμένου, μάλιστα παιζόταν να είχα ακούσει ποτέ 1 ή 2 κομμάτια τους και απλά θυμόμουν το όνομά τους και ότι είναι από τους καλούς του είδους. Αλλά έτσι και αλλιώς χάρηκα που θα γνώριζα από κοντά ένα συγκρότημα που έπαιζε ένα είδος της μουσικής που μου άρεσε.
Υπήρχαν δυο σκηνές, η angel και η demon, όπου εναλλάξ έπαιζαν τα συγκροτήματα. Κούραση πολλή και φασαρία, ενώ οι ενισχυτές ήταν τόσο δυνατα που έλεγες πως κάποιος σου δίνει ένα ξεγυρισμένο μπουκέτο στο στήθος και ξαφνικα δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Τα περισσότερα συγκροτήματα δεν είχαν καλό ήχο και η οργάνωση όσο αφρούσε τα meet and greet VIP και άλλα περί extras της συναυλίας ήταν μόλις ικανοποιητική πρακτικά (δηλαδή η δουλειά γινότανε αφού όμως πρώτα μας έβγαινε η ψυχή ρωτώντας και τρέχοντας σαν τον Βέγγο πέρα δώθε στον τεράστιο χώρο της συναυλίας - από 3 φορές το ελάχιστο).
Όλα όμως (για μένα πάντα) άξιζαν την κούραση και τον κόπο μόνο και μόνο για να ακούσω live τους nevermore και τους nightwish και να γνωρίσω από κοντά τους tristania. Ειδικά στο τέλος που άκουσα τους nightwish ένιωσα την μουσική να εισχωρεί βαθιά στις φλέβες μου, ένιωθα το είναι μου να καλεί τη μουσική τους, τη φωνή μου να τραγουδά τα κομμάτια τους και το σώμα μου να παίρνει τη στάση ενός μάγου που παίρνει τη ζωτική ενέργεια του θύματός του.
Όταν γνώρισα από καντά τους tristania δεν περίμενα και πολλά αλλά ούτε και λίγα. Ήταν όλοι κλασσικοί Νορβηγοί, ψηλοί, ξανθοί, με ανοιχτόχρωμα μάτια, πότε γαλάζια, πότε πράσινα και με λευκό κατάλευκο δέρμα...εκτός από την τραγουδίστριά τους που μάλλον επειδή ήταν καινούρια ήταν και από άλλη χώρα. Ήταν Ιταλίδα με πολύ μεσογειακά χαρακτηριστικά (και γαμάτη φωνή). Πιάσαμε εγώ και οι άλλες κοπέλες λοιπόν ψιλή κουβέντα ρωτώντας τους διάφορα και αυτοί πάντα να απαντάνε, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε πιο βαριεστημένα και άλλοτε λέγοντας άσχετα (λόγω κακής συνεννόησης). Πάντως η συνάνηση πήγε καλά και έμαθα αρκετά για το συγκρότημα.
Γενικά πέρασα απίθανα αν και το ωράριο άλλαξε και φύγαμε από εκεί κατά τις 2:30 τη νύχτα. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν αργότερα. Περιμέναμε 15' το τραμ και μόλις ήρθε μπήκαμε 150-200 ατομα μεσα και εγώ με τις κοπέλες τελευταία. Δίνουμε κάτι σπρωξίδια ξεγυρισμένα και μπαίνουμε. Εγώ εν τω μεταξύ να είμαι γραπωμένη από τα 2 εσωτερικά της πόρτας και να με κρατάνε και οι από μέσα να μην πέσω έξω όποτε άνοιγε η πόρτα. Και έτσι πήγαινα στη μισή διαδρομή. Μετά άλαξαν ρόλοι και έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όποτε άνοιγε η πόρτα να προσπαθούμε να μαζέψουμε καθαρό αέρα ενώ όποτε έστριβε το τραμ μας έλιωναν κυριολεκτικά οι υπόλοιποι και μας έφευγε και ο λιγοστός που μας έμενε.
Όλο αυτό ήταν πραγματικά μια τρελή εμπειρία. Θελω να το ξανακάνω!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου