Ακόμα ενα όμορφο ποίημα που ήθελα να εκφράσω με εικόνα... Όσο μπορούσα τουλάχιστον :P
Αφήστε την φαντασία σας να σας πει το ποίημα :)
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008
Demons
Οι δαίμονες... τι να είναι άραγε; Μέσα από τόσα που άκουσα έφτιαξα αυτό το σκιτσάκι. Κάτι μοχθηρό, ναι αλλά ταυτόχρονα με ουδέτερη στάση μπροστά στο καλό και το κακό ακολουθώντας το συμφέρον ανάλογα με ποιος θα δώσει μεγαλύτερη δύναμη για αντάλλαγμα. Πολλές φορές είναι κάτι κακό αλλά πολλές φορές είναι κάτι καλό για το καλό της δύναμης. Κυρίως υπερασπίζεται το συμφέρον και τα εδάφη του δαίμονα. Ο,τι άλλο είναι αδιάφορο εκτός κι αν δώσει κιάλλη δύναμη.
Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2008
Dreams
Για διάφορους λόγους προτιμώ να γράψω το παρακάτω στα αγγλικά.
A young boy that had lost his father. At the age of sixteen he already knew very well he wasn't wanted among the people around him. He didn't belong...
Near the town were the woods. Nobody dared to ever go in there since legends said that they wait a bait to awaken and bring destruction. But near there lived the only person that seemed to ever accept him. She was also an orphan and around his age. Everyone else thought her to be the daughter of a witch and a witch herself. But he knew better. That girl was like him. They often met and wandered in the woods.
One day the boy went to meet her again. They went a bit deeper in the woods this time. They found a glass house. The glass was coloured and had wonderous images painted all over it. They also found some weird clothes. Probably once worn by important people and they were so fine made that they looked like new. They put them on to play and they felt really beautiful and special. Then the wind came. As if it was greeting old masters. They both felt special then. But the girl listened better and the wind was no wind at all. It was some sort of chant. The boy could also hear it. They were frightened when they could figure out the words of that chant. Words of evil. Evil binded in the woods longing to be released. The girl then realized. She once read books of the old legends but never until now truly believed them. Once a couple, a warrior that had married a witch, sacrificed their lives and bodies to bind a great evil in the woods. The glass house was their doing. Now these youngsters having worn the clothes and being similar to the old couple got the attention of that evil which longed for a chance to be set free. Its binding would break if a similar couple as the ones that binded it was sacrificed to it and be used as vessels. The teenagers looked up. The roof was also glass so they could see outside. People seemed to be hunging upside down from the tree above them. They looked as if they were attached to the trees. Something similar appeared on the ground as well. The girl recognized them. "The condemned ones" she said. "The ones that personize evil. They want us. We need to get out of here!". The horror they felt grew by the moment. The glass shattered with them inside. They made it out with minor injuries but they had to leave the woods. "Run!" said the boy. They ran holding hands but the condemned ones reached them. The girl was taken screaming from pain and terror. The boy looked behind but went on. He knew he could do nothing. He ran as fast as he could but the condemned reached him as well. He had his father's sword. He tried to fight back but such was the evil power that nothing could stop it. The boy ran again. He could see the fields outside the woods. If he had made it he would be safe. If he had made it...
A young boy that had lost his father. At the age of sixteen he already knew very well he wasn't wanted among the people around him. He didn't belong...
Near the town were the woods. Nobody dared to ever go in there since legends said that they wait a bait to awaken and bring destruction. But near there lived the only person that seemed to ever accept him. She was also an orphan and around his age. Everyone else thought her to be the daughter of a witch and a witch herself. But he knew better. That girl was like him. They often met and wandered in the woods.
One day the boy went to meet her again. They went a bit deeper in the woods this time. They found a glass house. The glass was coloured and had wonderous images painted all over it. They also found some weird clothes. Probably once worn by important people and they were so fine made that they looked like new. They put them on to play and they felt really beautiful and special. Then the wind came. As if it was greeting old masters. They both felt special then. But the girl listened better and the wind was no wind at all. It was some sort of chant. The boy could also hear it. They were frightened when they could figure out the words of that chant. Words of evil. Evil binded in the woods longing to be released. The girl then realized. She once read books of the old legends but never until now truly believed them. Once a couple, a warrior that had married a witch, sacrificed their lives and bodies to bind a great evil in the woods. The glass house was their doing. Now these youngsters having worn the clothes and being similar to the old couple got the attention of that evil which longed for a chance to be set free. Its binding would break if a similar couple as the ones that binded it was sacrificed to it and be used as vessels. The teenagers looked up. The roof was also glass so they could see outside. People seemed to be hunging upside down from the tree above them. They looked as if they were attached to the trees. Something similar appeared on the ground as well. The girl recognized them. "The condemned ones" she said. "The ones that personize evil. They want us. We need to get out of here!". The horror they felt grew by the moment. The glass shattered with them inside. They made it out with minor injuries but they had to leave the woods. "Run!" said the boy. They ran holding hands but the condemned ones reached them. The girl was taken screaming from pain and terror. The boy looked behind but went on. He knew he could do nothing. He ran as fast as he could but the condemned reached him as well. He had his father's sword. He tried to fight back but such was the evil power that nothing could stop it. The boy ran again. He could see the fields outside the woods. If he had made it he would be safe. If he had made it...
Παρασκευή 29 Αυγούστου 2008
The Angel's Suffering
Αυτό είναι ένα σχέδιο που εμπνεύστικα να φτιάξω καθώς διάβαζα ένα ποίημα με τίτλο τον παραπάνω. Πραγματικά μακάρι να μπορούσα να φτιάξω πραγματικά αυτό που φανταζόμουν. Δεν γράφω το ποίημα αλλά ούτε θα αναφερθώ σε αυτό. Αφήνω τη φαντασία του οποιουδήποτε δει το σχέδιο να βγάλει τις θεωρίες του ;)
Τρίτη 1 Ιουλίου 2008
Το τρίγωνο
Μερικές θεωρίες καλύτερα να μην δημοσιεύονται αλλά σε μια τέτοια χώρα τι σημασία έχει?
Ο κόσμος στα μάτια μου έχει 5 πλευρές. Ένα τρίγωνο.
Στην δεξιά κορυφή του (συμβολικά μιλώντας) είναι οι καλοί άνθρωποι που έχουν ιδεολογίες και θέλουν το καλό των άλλων και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να καταφέρουν αυτό που θεωρούν σωστό για όλους.
Στην άλλη κορυφή είναι οι κακοί άνθρωποι που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους ή απλα σκέφτονται να ανέβουν εις βάρος των άλλων και είναι πολλές φορές επικύνδινοι και τους άλλους.
Οι 2 αυτές κορυφές είνει η μια δίπλα στην άλλη και γι' αυτό αλληλοεπηρεάζονται (τις περισσότερες φορές η μεν εκμεταλλεύεται τη δε).
Στην τελευταία κορυφή είναι οι άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν οι ίδιοι τον κόσμο, αλλά σπέρνουν σπόρους καθοδήγησης (τις περισσότερες φορές στη σωστή πλευρά) και δημιουργούν ήρωες στην ιστορία του κόσμου.
Στο εσωτερικό του τριγώνου είναι ο κόσμος που ακολουθεί μια φυσιολογική ζωή και δεν κάνουν πολλά πράγματα για να αλλάξουν τίποτα στον κόσμο και πολλές φορές περιμένουν έναν ήρωα να εμφανιστεί και να τους σώσει.
Στο εξωτερικό του τριγώνου είναι οι ανώτερες δυνάμεις άγνωστες σε όλους και είναι αυτές που δημιουργούν αυτές τις ανθρώπινες προσωπικότητες που δίνουν ποικιλία στην παγκόσμια ιστορία.
Όλα αυτά δεν είναι παρά μια θεωρία. Σε πολλούς γνωστή, σε άλλους ακατανόητη και σε άλλους απλά χαζή.
Εγώ θέλω να πιστεύω πως αυτή είναι μια σωστή θεωρία και αν κάποιος θέλει να μου αλλάξει γνώμη πρέπει να μου δείξει κάτι πολύ ανώτερο.
Ο κόσμος στα μάτια μου έχει 5 πλευρές. Ένα τρίγωνο.
Στην δεξιά κορυφή του (συμβολικά μιλώντας) είναι οι καλοί άνθρωποι που έχουν ιδεολογίες και θέλουν το καλό των άλλων και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να καταφέρουν αυτό που θεωρούν σωστό για όλους.
Στην άλλη κορυφή είναι οι κακοί άνθρωποι που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους ή απλα σκέφτονται να ανέβουν εις βάρος των άλλων και είναι πολλές φορές επικύνδινοι και τους άλλους.
Οι 2 αυτές κορυφές είνει η μια δίπλα στην άλλη και γι' αυτό αλληλοεπηρεάζονται (τις περισσότερες φορές η μεν εκμεταλλεύεται τη δε).
Στην τελευταία κορυφή είναι οι άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν οι ίδιοι τον κόσμο, αλλά σπέρνουν σπόρους καθοδήγησης (τις περισσότερες φορές στη σωστή πλευρά) και δημιουργούν ήρωες στην ιστορία του κόσμου.
Στο εσωτερικό του τριγώνου είναι ο κόσμος που ακολουθεί μια φυσιολογική ζωή και δεν κάνουν πολλά πράγματα για να αλλάξουν τίποτα στον κόσμο και πολλές φορές περιμένουν έναν ήρωα να εμφανιστεί και να τους σώσει.
Στο εξωτερικό του τριγώνου είναι οι ανώτερες δυνάμεις άγνωστες σε όλους και είναι αυτές που δημιουργούν αυτές τις ανθρώπινες προσωπικότητες που δίνουν ποικιλία στην παγκόσμια ιστορία.
Όλα αυτά δεν είναι παρά μια θεωρία. Σε πολλούς γνωστή, σε άλλους ακατανόητη και σε άλλους απλά χαζή.
Εγώ θέλω να πιστεύω πως αυτή είναι μια σωστή θεωρία και αν κάποιος θέλει να μου αλλάξει γνώμη πρέπει να μου δείξει κάτι πολύ ανώτερο.
Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008
Free...ή μήπως όχι
Τέλειωσαν οι εξετάσεις και οι υποχρεώσεις...
Οποιοσδήποτε θα έλεγε "Οκ, είσαι ελεύθερη τώρα. Άντε, μπανάκια, βολτούλες και καλοπέραση."
Δεν είναι όμως έτσι...
Η παρέα μου έχει εξεταστικές και άλλες υποχρεώσεις, και αφού δεν έχω άλλη παρέα εκτός από αυτήν άρα δεν μπορώ να πάω οπουδήποτε μόνη μου, όπως παραδείγματος χάριν παραλία ή σινεμά, ή απλά μια βόλτα έτσι για να δω λίγο κόσμο, καμιά βιτρίνα ίσως, ή απλά για να πάρω λίγο αέρα.
Θα πει κανείς "Ωραία σε λίγο όμως τελειώνουν οι εξεταστικές οπότε τι τρώγεσαι;".
Πάλι δεν είναι έτσι γιατί η παρέα μου θέλει να πάει διακοπές και εγώ δεν μπορώ να είμαι εκεί λόγω του ότι τυπικά είμαι ανήλικη άρα δεν μπορώ να πάω. Μετά από λιγες μέρες θα πρέπει να πάω εγώ διακοπές με τους γονείς μου γιατί σπίτι δεν μπορώ να μείνω για τον ίδιο λόγο.
Άρα μένει μόνο ένας μήνας και κάτι από τους υποτιθέμενους τρεις μήνες διασκέδασης.
Και πάλι όμως δεν το θεωρώ ελευθερία. Γιατί πάλι θα πρέπει να κάνω κάτι υποχρεωτικά με κάποιον άλλον... Οπότε μένω κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους περιμένοντας κάποιον να με πάρει από εδω μέσα...
Οποιοσδήποτε θα έλεγε "Οκ, είσαι ελεύθερη τώρα. Άντε, μπανάκια, βολτούλες και καλοπέραση."
Δεν είναι όμως έτσι...
Η παρέα μου έχει εξεταστικές και άλλες υποχρεώσεις, και αφού δεν έχω άλλη παρέα εκτός από αυτήν άρα δεν μπορώ να πάω οπουδήποτε μόνη μου, όπως παραδείγματος χάριν παραλία ή σινεμά, ή απλά μια βόλτα έτσι για να δω λίγο κόσμο, καμιά βιτρίνα ίσως, ή απλά για να πάρω λίγο αέρα.
Θα πει κανείς "Ωραία σε λίγο όμως τελειώνουν οι εξεταστικές οπότε τι τρώγεσαι;".
Πάλι δεν είναι έτσι γιατί η παρέα μου θέλει να πάει διακοπές και εγώ δεν μπορώ να είμαι εκεί λόγω του ότι τυπικά είμαι ανήλικη άρα δεν μπορώ να πάω. Μετά από λιγες μέρες θα πρέπει να πάω εγώ διακοπές με τους γονείς μου γιατί σπίτι δεν μπορώ να μείνω για τον ίδιο λόγο.
Άρα μένει μόνο ένας μήνας και κάτι από τους υποτιθέμενους τρεις μήνες διασκέδασης.
Και πάλι όμως δεν το θεωρώ ελευθερία. Γιατί πάλι θα πρέπει να κάνω κάτι υποχρεωτικά με κάποιον άλλον... Οπότε μένω κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους περιμένοντας κάποιον να με πάρει από εδω μέσα...
Κυριακή 25 Μαΐου 2008
Eurovision
Είδα τη Eurovision το Σάββατο...πραγματικά έμεινα ολίγον άφωνη. Ενώ περιμενα κάποια τραγούδια να πάνε καλά από ότι φαινεται οι συμμαχίες έχουν μεγαλύτερη σημασία από την τέχνη του τραγουδιού και της ερμημείας και παρουσίασής του.
Για παράδειγμα είδα το Αζερμπα΄ι΄τζάν. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και πίστευα πως ένα τέτοιο τραγούδι θα έβγαινε στα πρώτα 5 τραγούδια...αλλά πού?
Είδα τη Σερβία και έμεινα με το στόμα ανοιχτό, και ενώ περίμενα να είναι κι αυτό στην 5αδα πάλι λάθος έκανα.
Για τη Ρωσία, βέβαια ήμουν σίγουρη πως θα ήταν από τα πρώτα 3 και τελικά ήταν πρώτο. Κοντά έπεσα :-P.
Η Ελλαδίτσα μας έστειλε ένα κομμάτι που τουλάχιστον εγώ δε περίμενα να τα πάει τόσο καλά όσο τα πήγε τελικά. Έτυχε και ήταν ανάμεσα στα καλά κομμάτια της φετινής Eurovision. Καλό αυτό.
Τέλος πάντων φέτος ήταν ανατρεπτικά τα αποτελέσματα αλλά και πολύ ανατρεπτικές οι παρουσιάσεις... δείτε, παράδειγμα την Αλβανία. Μη μου πείτε πως δεν ήταν κομματάρα.
Γενικά ήταν πολύ ωραία και φέτος και μακάρι να συνεχίσει έτσι :-).
Για παράδειγμα είδα το Αζερμπα΄ι΄τζάν. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα και πίστευα πως ένα τέτοιο τραγούδι θα έβγαινε στα πρώτα 5 τραγούδια...αλλά πού?
Είδα τη Σερβία και έμεινα με το στόμα ανοιχτό, και ενώ περίμενα να είναι κι αυτό στην 5αδα πάλι λάθος έκανα.
Για τη Ρωσία, βέβαια ήμουν σίγουρη πως θα ήταν από τα πρώτα 3 και τελικά ήταν πρώτο. Κοντά έπεσα :-P.
Η Ελλαδίτσα μας έστειλε ένα κομμάτι που τουλάχιστον εγώ δε περίμενα να τα πάει τόσο καλά όσο τα πήγε τελικά. Έτυχε και ήταν ανάμεσα στα καλά κομμάτια της φετινής Eurovision. Καλό αυτό.
Τέλος πάντων φέτος ήταν ανατρεπτικά τα αποτελέσματα αλλά και πολύ ανατρεπτικές οι παρουσιάσεις... δείτε, παράδειγμα την Αλβανία. Μη μου πείτε πως δεν ήταν κομματάρα.
Γενικά ήταν πολύ ωραία και φέτος και μακάρι να συνεχίσει έτσι :-).
Εξετάσεις - Διάβασμα....άντε να τελειώνουμε
Εδώ και λίγες μέρες έχεουν ξεκινήσει οι εξετάσεις στο σχολείο μου. Ευτυχώς η ύλη δεν είναι δύσκολη και οι μέρες απλωτές.
Το πρόγραμμα θα τελειώσει αργά τον Ιούνιο :-(. Δεν εννοούν να μας αφήσουν ήσυχους μια ώρα αρχίτερα. Τι να κάνουμε όμως? Έτσι είναι τις πιο πολλές φορές.
Είναι και καλοκαίρι τώρα, έχει ανέβει η θερμοκρασία αισθητά και φέρνει μαζί την υπνιλία και τη βαρεμάρα. Ενώ λέω να διαβάσω συνειδητοποιώ ξαφνικά πως δεν μπορώ με τίποτα να διαβάσω εξαιτίας της βαρεμάρας μου.
Είναι σχεδόν εξωφρενικό. Για ένα μήνα θα προετοιμάζομαι και θα γράφω εξετάσεις. Για έναν ολόκληρο μήνα...
Το μόνο που θα θελα τώρα είναι γερό ύπνο και παραλία...να μου λείπει το διάβασμα..
Το πρόγραμμα θα τελειώσει αργά τον Ιούνιο :-(. Δεν εννοούν να μας αφήσουν ήσυχους μια ώρα αρχίτερα. Τι να κάνουμε όμως? Έτσι είναι τις πιο πολλές φορές.
Είναι και καλοκαίρι τώρα, έχει ανέβει η θερμοκρασία αισθητά και φέρνει μαζί την υπνιλία και τη βαρεμάρα. Ενώ λέω να διαβάσω συνειδητοποιώ ξαφνικά πως δεν μπορώ με τίποτα να διαβάσω εξαιτίας της βαρεμάρας μου.
Είναι σχεδόν εξωφρενικό. Για ένα μήνα θα προετοιμάζομαι και θα γράφω εξετάσεις. Για έναν ολόκληρο μήνα...
Το μόνο που θα θελα τώρα είναι γερό ύπνο και παραλία...να μου λείπει το διάβασμα..
Τετάρτη 14 Μαΐου 2008
Μέτρο!!!!!! Έλεος πια!!!!!!
Άκουσα στην τηλεόραση για πρότυπα σώματος και φρίκαρα. Πραγματικά δεν εξηγείται αλλιώς, ο κόσμος τρελάθηκε.
'Ακουσα πως γίνονται πλαστικές και δίαιτες σε βαθμό εξωφρενικό από κοπέλες μικρής ηλικίας ως και 15 ετών. Λένε στην Αμερική αντί να δώσουν οι γονείς στην 15χρονη κορούλα τους λεφτά για αυτοκίνητο στα γενέθλιά της της δίνουν λεφτά για πλαστική στήθους. ΣΤΑ 15!!!!!!!! Που στα 15 καλά καλά δεν έχει μπει στο στάδιο ανάπτυξης σύμφωνα με τα δεδομένα του σήμερα. Στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα πάρα πολλές - οι περισσότερες γυναίκες προσπαθούν με χίλιους τρόπους να κάνουν τέλειο σώμα και πρόσωπο σαν αυτό στα εξώφυλλα λες και είναι τόσο χαζές (ισως και να είναι) ωστε να πιστεύουν στις αληθινές φωτογραφίες αγνοώντας τα "μαγικά" του photoshop.
Δεν κατηγορώ τους πάντες, βέβαια. Εννοείται πως αν κάποια γυναίκα έχει κάποιο πρόβλημα με τα κυβικά του σώματος ή την αισθητική του προσώπου δικαιούται να βοηθηθεί.
Αλλά με τις άλλες τι γίνεται? Τώρα πια, ακόμα και γυναίκες - κοπέλες με πολυ καλό σώμα και πρόσωπο τείνουν να καταστρέφονται επειδή δεν είναι αυτό που βλέπουν στο εξώφυλλο ενός περιοδικού και λενε: ΟΥΑΟΥ!
Βάζουν το ψεύτικο πιο μπροστά από το αληθινό και ανταλλάσοντας τις θέσεις αυτών των 2. Και πιστεύουν πως ετσι θα γίνουν όμορφες και πως όλος ο κόσμος θα υποκλίνεται μέχρι που συνειδητοποιούν - αργά πλέον - ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την αυτοκαταστροφή τους και γίνονται πιο δηστυχισμένες από ότι ήταν πριν.
Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πως όλα θέλουν μέτρο και προσπάθεια όχι μόνο από το σώμα αλλά και το μυαλό?
Μια φίλη μου, ψηλότερη και πιο αδύνατη από μενα, έλεγε πως ήθελε να χάσει βάρος και πως ήθελε να κάνει και πλαστική στο στήθος (είναι 1,70 και 55 κιλά). Όσο και να προσπαθούσα να της αλλάξω γνώμη και όσο και αν της έλεγα ότι καλύτερα να γυμναστεί παρά να μην τρώει δε με άκουγε και έχανε όλο και πιο πολύ βάρος. Κάποια στιγμή έχασε και έφτασε τα 50 κιλά αλλά φαινόταν ιδιαίτερα έντονα. Είχε καταντήσει στα 18 της να είναι τελείως άστηθη και το σώμα της ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Το πρόσωπο της δε είχε γεμίσει ρυτίδες και τα μάτια της είχαν πεταχτεί έξω. Όσο κι αν της έλεγα να σταματήσει δεν καταλάβαινε πως αυτό που έβλεπε - γιατί έβλεπε πως ασχήμενε - ήταν εξαιτίας της ανορεξίας. Νόμιζε πως ήταν φυσικό.
Μόνο και να 'χα μπροστά μου έναν - ΕΝΑΝ - από αυτούς τους θρασύδειλους και ανώριμους "καλλιτέχνες" της μόδας, δε θα γύρναγε σπίτι του με τα ίδια μυαλά ή ζωντανός. Γιατί, δε λέω, έχουν καλλιτεχνική άποψη, ναι. Αλλά γιατί να την εφαρμόσουν μέσα από την καταστροφή χιλιάδων γυναικών? Θελετε να δημιουργήσετε? Ζωγραφίστε που να πάρει! Θα σας πουν και μπράβο! Τώρα όμως συγχαρητήρια! Καταστρέψατε τη γυναικεία φύση!
Δείτε παρακαλώ τι "όμορφη" που είναι αυτή η κοπέλα!
Σάββατο 26 Απριλίου 2008
Παρασκευή 18 Απριλίου 2008
Αύρες
Ο καθένας μας έχει κάτι μοναδικό και ξεχωριστό που κανένας δεν μπορεί να έχει όμοιο. Την αύρα. Είναι όπως τα δαχτυλικά αποτυπώματα ή η μυρωδιά - μοναδική.
Κάθε αύρα έχει ξεχωριστό μήνυμα για τον καθένα που τη συναντάει. Μια αύρα καθαρή και όμορφη για κάποιον μπορεί για κάποιον άλλο να είναι βρόμικη και άσχημη. Αυτό το καθορίζουν υπερβολικά πολλοί παράγωντες αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Σίγουρα ο καθένας μας έχει πετύχει κάποιον στον δρόμο που μας προκαλεί αντιπάθεια ή και απέχθεια, χωρίς απαραίτητα να μας έχει κάνει τίποτα κακό. Είναι η αύρα γύρω από αυτόν τον άνθρωπο. Όλα επάνω του την καθορίζουν. Ακτινοβολεί αόρατα και επηρρεάζει τους γύρω του.
Κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται αυτές τις αύρες. Κάποιοι τις βλέπουν κιόλας. Οι πρώτοι, αυτοί που αισθάνονται τις αύρες, είναι οι ευάλωτοι της κατάστασης γιατί είναι υπόδουλοι της ψυχολογικής κατάστασης των άλλων. Αν για παράδειγμα κάποιος είναι πολύ λυπημένος, θυμωμένος, χαρούμενος, ενθουσιασμένος, το ίδιο θα πάθουν και αυτοί. Τις περισσότερες φορές δεν το καταλαβαίνουν ότι το παθαίνουν. Οι δεύτεροι, αυτοί που βλέπουν τις αύρες, έχουν το πλεονέκτημα. Μπορούν εύκολα να αποφύγουν καταστάσεις στις οποίες δε θέλουν να εμπλακούν ή να προκαλέσουν καταστάσεις της αρεσκείας τους. Επίσης, αν είναι ευσυνήδειτοι για την ικανότητά τους μπορούν να αλλάξουν με ευκολία την ψυχολογική κατάσταση των άλλων. Αυτοί μπορούν πιο εύκολα να καταλάβουν την ικανότητά τους αυτή.
Βέβαια όλα αυτά δε γίνονται έτσι απλά και μαγικά. Οι προσωπικότητες των ανθρώπων αυτών είναι που αναπτύσουν τις ικανότητες αυτές. Πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτές και έτσι αυτοί που τις έχουν φαίνονται κυκλοθυμικοί, υπερβολικά ευαίσθητοι, ή απλά τρελοί.
Όταν κάποιος με την ευαισθησία αυτή συναντήσει έναν άνθρωπο με δυνατά συναισθήματα η αύρα του χτυπάει βαριά στο στέρνο και τότε σε μια στιγμή όλα τα συναισθήματα, όλη η ψυχολογία και ένα κομμάτι της προσωπικότητας ξετυλίγονται μέσα του, χωρίς να του ανήκουν.
Κάποιοι ζωγράφοι ή σκιτσογράφοι είναι ικανοί να δουν την αύρα του καθενός και έτσι σχεδιάζουν αυτό που εκπέμπει από μέσα του ο καθένας. Έτσι το αποτέλεσμα μπορεί να βγει όμορφο ή άσχημο αντίστοιχα. Δε φταίει ποτέ ο καλλιτέχνης αλλά η ψυχοσύνθεση του άλλου.
Είχα πάει μια φορά στο Σύνταγμα και κάπου ήταν ένας σκιτσογράφος που σχεδίαζε μια γυναίκα που είχε ποζάρει μπροστά του. Θυμάμαι πως η γυναίκα αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη. Ήταν παχουλή και το πρόσωπό της είχε πολλές ατέλειες. Αλλά κάτι παρατήρησα τότε. Τα μάτια της έδειχναν κάτι τόσο όμορφο και λαμπερό. Σε λίγο η εικόνα της μπροστά μου έγινε πολύ πιο όμορφη. Προφανώς δεν το είχα δει μόνο εγώ αυτό. Ο σκιτσογράφος είχε φτιάξει ακριβώς αυτό που είδα φροντίζοντας να τονίσει ιδιαίτερα την πηγή της ομορφιάς που έδειχνε η γυναίκα αυτή - τα μάτια της.
Τότε κατάλαβα πως λειτουργούν οι αύρες μας. Εμείς τις καθορίζουμε και τους δίνουμε χρώμα και ύφος. Και αν δεν είναι τόσο λαμπερές τότε τα μάτια μας είναι οι καθρέφτες τους.
Ο καθένας μας μπορεί να νιώσει την αύρα οποιουδήποτε. Απλά κάποιοι μπορούν πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο έντονα.
Παρασκευή 11 Απριλίου 2008
Blogoπαίχνιδο XD
Βρήκα ένα blogoπαίχνιδο κάπου postαρισμένο (δε σας λέω που :P) και είπα να το δοκιμάσω να δω αν θα σας αρέσουν οι απαντήσεις μου. Σημείωση: όσα σας φανούν αστεία να ξέρετε πως ΔΕΝ ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ.
1) Γιατί κλαις?
Γιατί μου σπάσανε τα νεύρα.
2) Γιατί δεν κλαις?
Γιατί δεν έχει νόημα.
3) Που είναι ο βάλτος?
Εκεί που είναι και τα βατράχια.
4) Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Εγώ και σου έρχομαι!
5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Στον εγκέφαλό μου. Άντε βγάλε άκρη.
6) Περιφρονείς κάτι?
Όποιον με περιφρονεί.
7) Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Αν με ερωτευόντουσαν για πάντα ναι, βεβαίως, αλλιώς να πάνε από κει που ήρθανε.
8) Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”?
Γιατί ξέρουν καλά την "τέχνη" οι "καλλιτέχνες".
9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Ναι αμέ γιατί τότε θα αφαιρεθούν και τα δικά μου εισαγωγικά.
10) Do you remember revolution?
Χμμμ ναι, βέβαια, τότε που υπήρχαν ακόμα οι νεράιδες και οι άνθρωποι μπορούσαν να πετούν.
11) Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Όχι, θα ανέβαινα από μόνη μου έτσι και αλλιώς.
12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Όχι, ας τον αφήσω στη μιζέρια του για όσο του έμεινε.
13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Ναι, γιατί είναι γραφτό να γίνει.
14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το
νόμο?
Όχι, αν πέρναγε από το χέρι μου.
15………
...Συμφωνώ.
16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Ναι, παρέα με τον φίλο μου τον Σουγιά και τις κολλητές μου, την Σπάθα και την Αλυσίδα.
17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ?
Κοίτα για 10 εκλέρ δε νομίζω. Για 50εκλέρ το συζητάμε. Για 50 εκλερ και 10 προφιτερόλ πες πως πέθανε αύριο.
18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Εδώ δεν δείχνω τα καθαρά και υγειή μου δόντια, θα δείξω τα σάπια?
19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?
Αν ήμουν θλιμμένη όχι. Αν ήμουν θλιμμένη και γριά ναι. Σιγά μην πέσω στο πηγάδι και να σπάσω τα πα΄ί΄δια μου από τώρα.
1) Γιατί κλαις?
Γιατί μου σπάσανε τα νεύρα.
2) Γιατί δεν κλαις?
Γιατί δεν έχει νόημα.
3) Που είναι ο βάλτος?
Εκεί που είναι και τα βατράχια.
4) Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Εγώ και σου έρχομαι!
5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Στον εγκέφαλό μου. Άντε βγάλε άκρη.
6) Περιφρονείς κάτι?
Όποιον με περιφρονεί.
7) Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Αν με ερωτευόντουσαν για πάντα ναι, βεβαίως, αλλιώς να πάνε από κει που ήρθανε.
8) Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”?
Γιατί ξέρουν καλά την "τέχνη" οι "καλλιτέχνες".
9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Ναι αμέ γιατί τότε θα αφαιρεθούν και τα δικά μου εισαγωγικά.
10) Do you remember revolution?
Χμμμ ναι, βέβαια, τότε που υπήρχαν ακόμα οι νεράιδες και οι άνθρωποι μπορούσαν να πετούν.
11) Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό,αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Όχι, θα ανέβαινα από μόνη μου έτσι και αλλιώς.
12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Όχι, ας τον αφήσω στη μιζέρια του για όσο του έμεινε.
13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Ναι, γιατί είναι γραφτό να γίνει.
14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το
νόμο?
Όχι, αν πέρναγε από το χέρι μου.
15………
...Συμφωνώ.
16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Ναι, παρέα με τον φίλο μου τον Σουγιά και τις κολλητές μου, την Σπάθα και την Αλυσίδα.
17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ?
Κοίτα για 10 εκλέρ δε νομίζω. Για 50εκλέρ το συζητάμε. Για 50 εκλερ και 10 προφιτερόλ πες πως πέθανε αύριο.
18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Εδώ δεν δείχνω τα καθαρά και υγειή μου δόντια, θα δείξω τα σάπια?
19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος?
Αν ήμουν θλιμμένη όχι. Αν ήμουν θλιμμένη και γριά ναι. Σιγά μην πέσω στο πηγάδι και να σπάσω τα πα΄ί΄δια μου από τώρα.
Πέμπτη 10 Απριλίου 2008
Κλωστές
Κάθε άνθρωπος έχει τα δάχτυλά του τυλιγμένα με μια πολύ λεπτή κόκκινη κλωστή. Κανείς...ούτε καν αυτός που τυλίγετε από αυτήν δεν ξέρει πού καταλήγει. Πολλοί αγνοούν ακόμα και την ύπαρξή της ενώ άλλοι κουράζονται να ψάχνουν την άλλη άκρη της και τα παρατάνε.
Στην άλλη άκρη πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που ίσως και αυτός από την πλευρά του να ψάχνει την άκρη της κλωστής στο χέρι του. Όταν βρεθούν οι δυο άκρες η κλωστή μικραίνει και διπλώνεται γύρω από τους δυο ανθρώπους τυλίγωντάς τους. Η κλωστή μπορεί να γίνει γερή αλλά και εύθραστη ανάλογα με τους ανθρώπους που τυλίγει. Ίσως να γίνει μια χοντρή κορδέλα που θα τυλιχτεί τόσες πολλές φορές που θα σπάσει μόνο με τα ψαλίδια της μοίρας. Ίσως όμως η κλωστή να μην προλάβει να τυλιχτεί αρκετές φορές ούτε να προλάβει να γίνει αρκετά γερή με αποτέλεσμα να σπάσει αν προκύψουν προβλήματα.
Όταν η κορδέλα για οποιονδήποτε λόγο σπάσει ο άνθρωπος μένει για πάντα μόνος και ακόμα και αν προσπαθήσει να αλλάξει αυτήν τη θλιβερή μοίρα καταλήγει αργά ή γρήγορα και πάλι μόνος.
Εκτός από την κόκκινη αυτή κλωστή υπάρχουν παντού στο σώμα του κάθε ανθρώπου χιλιάδες ίσως και εκατομμύρια λευκές κλωστές που όλες καταλήγουν σε οποιονδήποτε άνθρωπο που πιθανόν να συναντήσει στη ζωή του. Αυτές οι κλωστές χρωματίζονται με κάθε είδους χρώμα και κάθε χρώμα αντιπροσωπεύει ένα συναίσθημα και μια συμπεριφορά που νιώθουν μεταξύ τους οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από κάθε άκρη.
Αν κάποιος άνθρωπος καταφέρει να βρει την άλλη άκρη της κόκκινης κλωστής του και επίσης καταφέρει να χρωματίσει αρκετές από τις λευκές του κλωστές τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος...
Στην άλλη άκρη πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που ίσως και αυτός από την πλευρά του να ψάχνει την άκρη της κλωστής στο χέρι του. Όταν βρεθούν οι δυο άκρες η κλωστή μικραίνει και διπλώνεται γύρω από τους δυο ανθρώπους τυλίγωντάς τους. Η κλωστή μπορεί να γίνει γερή αλλά και εύθραστη ανάλογα με τους ανθρώπους που τυλίγει. Ίσως να γίνει μια χοντρή κορδέλα που θα τυλιχτεί τόσες πολλές φορές που θα σπάσει μόνο με τα ψαλίδια της μοίρας. Ίσως όμως η κλωστή να μην προλάβει να τυλιχτεί αρκετές φορές ούτε να προλάβει να γίνει αρκετά γερή με αποτέλεσμα να σπάσει αν προκύψουν προβλήματα.
Όταν η κορδέλα για οποιονδήποτε λόγο σπάσει ο άνθρωπος μένει για πάντα μόνος και ακόμα και αν προσπαθήσει να αλλάξει αυτήν τη θλιβερή μοίρα καταλήγει αργά ή γρήγορα και πάλι μόνος.
Εκτός από την κόκκινη αυτή κλωστή υπάρχουν παντού στο σώμα του κάθε ανθρώπου χιλιάδες ίσως και εκατομμύρια λευκές κλωστές που όλες καταλήγουν σε οποιονδήποτε άνθρωπο που πιθανόν να συναντήσει στη ζωή του. Αυτές οι κλωστές χρωματίζονται με κάθε είδους χρώμα και κάθε χρώμα αντιπροσωπεύει ένα συναίσθημα και μια συμπεριφορά που νιώθουν μεταξύ τους οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από κάθε άκρη.
Αν κάποιος άνθρωπος καταφέρει να βρει την άλλη άκρη της κόκκινης κλωστής του και επίσης καταφέρει να χρωματίσει αρκετές από τις λευκές του κλωστές τότε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ευτυχισμένος...
Δευτέρα 7 Απριλίου 2008
Νισάφι πια!
Είναι καιρός πια που κάνω υπομονή αλλά μέσα μου βράζω. Κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά μόνο και μόνο επειδή είμαι κοπέλα ηλικίας 17.
Γενικά δεν φαίνομαι για την ηλικία μου. Πολλοί λένε πως φαίνομαι μεγαλύτερη, γύρω στα 22-23. Αυτό βέβαια φαίνεται και από το στυλ μου.
Γιατί όμως όλοι αυτοί που μου μιλάνε σοβαρά και με υπολογίζουν ισότιμα να με αγνοούν και να με υποτιμούν σε βαθμό υπερβολής από τη στιγμή που θα τους πω την ηλικία μου και έπειτα; Ξαφνικά με βλέπουν σαν απλά ένα παιδί με ασήμαντα προβλήματα που επιβαρύνουν τους γονείς. Μόνο και μόνο επειδή είμαι 17.
Άμα είναι έτσι παιδιά να μην σας μιλάω και να μην ξαναβγώ στον κόσμο σας μέχρι να φτάσω τα 25. Βέβαια τότε θα με πείτε άχρηστη λόγω έλλειψης εξωτερικής δραστηριότητας και ας κάνω τούμπες ανάποδες στο σπίτι μου.
Δεν καταλαβαίνω τι προκατάληψη πια με τη νεολαία; Επειδή ξεφύτρωσαν μερικοί emo, μερικοί trendy και μερικοί κάγκουρες δε σημαίνει πως είμαστε όλοι έτσι. Γιατί να μπαίνει ταμπέλα για όλους;
Νισάφι πια!
Γενικά δεν φαίνομαι για την ηλικία μου. Πολλοί λένε πως φαίνομαι μεγαλύτερη, γύρω στα 22-23. Αυτό βέβαια φαίνεται και από το στυλ μου.
Γιατί όμως όλοι αυτοί που μου μιλάνε σοβαρά και με υπολογίζουν ισότιμα να με αγνοούν και να με υποτιμούν σε βαθμό υπερβολής από τη στιγμή που θα τους πω την ηλικία μου και έπειτα; Ξαφνικά με βλέπουν σαν απλά ένα παιδί με ασήμαντα προβλήματα που επιβαρύνουν τους γονείς. Μόνο και μόνο επειδή είμαι 17.
Άμα είναι έτσι παιδιά να μην σας μιλάω και να μην ξαναβγώ στον κόσμο σας μέχρι να φτάσω τα 25. Βέβαια τότε θα με πείτε άχρηστη λόγω έλλειψης εξωτερικής δραστηριότητας και ας κάνω τούμπες ανάποδες στο σπίτι μου.
Δεν καταλαβαίνω τι προκατάληψη πια με τη νεολαία; Επειδή ξεφύτρωσαν μερικοί emo, μερικοί trendy και μερικοί κάγκουρες δε σημαίνει πως είμαστε όλοι έτσι. Γιατί να μπαίνει ταμπέλα για όλους;
Νισάφι πια!
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
Είμαι ψώνιο! Το ξέρω!
Όποιος επιθυμεί να με μάθει ας συνεχίσει να διαβάζει αλλιώς ας δει άλλες αναρτήσεις.
Είμαι άνθρωπος που του αρέσει να είναι ελεύθερος. Δηλαδή είμαι άνθρωπος που συχαίνεται τη ρουτίνα. Θέλω συγκινήσεις, περιπέτειες, καλές κυρίως, βέβαια.
Είμαι άνθρωπος της φαντασίας δηλαδή ό,τι και να συμβεί ή ό,τι και να συζτητίσω θα το δω από 2 πλευρές, μια πρακτική και μια πιο φανταστική, σύμφωνα με τα βιβλία μου και τα όνειρά μου.
Είμαι άνθρωπος που δεν τον νοιάζει να πάρει τόσο όσο να δώσει και απλά ο άλλος να πει ευχαριστώ και να το εκτιμίσει (όσο αφορά τους φίλους).
Είμαι άνθρωπος που θα εκτιμίσει πιο πολύ την αλήθεια από το γλύψιμο.
Είμαι άνθρωπος που δεν τον νοιάζει να ζει με τα απολύτως απαραίτητα και να ταξιδέψει με τα πόδια του (βέβαια αυτό δεδομένου του ότι θα γυρίσω σπιτάκι μου μετά :P).
Είμαι άνθρωπος που θα εκτιμίσει την τέχνη στο καθετί.
Με ενδιαφέρει πιο πολύ να σχεδιάζω τα όνειρά μου παρά ένα βάζο (κι ας πετυχαίνω καλύτερα το βάζο).
Με ενδιαφέρει πιο πολύ να περπατάω και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου με τα μάτια μου παρά να βλέπω ειδήσεις.
Βέβαια έχω και πολλές κακές συνήθειες αλλά αυτό σε άλλη ανάρτηση ^_^. Τώρα μόνο τα καλά :D. Να με αγαπήσετε πρώτα και μετά ας έρθουν και οι ντομάτες (αν δεν είναι ήδη καθ' οδόν).
Όποιος θέλει (από όσους με διαβάσουν δηλαδή) να γράψει κάτι όμοιο στο blog τους και να μου στείλει από ένα σχόλιο (για να σας δω και σας).
Blogoπαίχνιδο: Ας Μάθουμε Λίγα Μικρά Πράγματα Για Τους Άλλους
Βλέπω αυτά τα περίεργα blogoπαίχνιδα που βάζουν κάποιοι στο blog τους και δεν μπόρεσα να αντισταθώ αφού και γω παιχνιδιάρα είμαι x3. Το συγκεκριμένο αυτο παιχνιδάκι το "βούτηξα" από τη Cinderelen.
1. Όνομα: Γκέλυ (Ευαγγελία)
2. Γενέθλια: 8/3
3. Ζώδιο: Ιχθύεις
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα
5. Χρώμα ματιών: Σκούρα καφέ
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Ναι
7. Είδος μουσικής που ακούς:Rock, Goth Metal, Null Metal, Rock Opera
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Marvin
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Brede (δεν θυμάμαι το κανονικό του όνομα αυτό είναι nickname)
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Είμαι πάλι εδώ (στον πραγματικό κόσμο)
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Λεφτά (όταν έχω)
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Μια μεγάλη αφίσα με εικόνες από video games
13. Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Ζωντανά! (φαντάσου σκόνη)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Τίποτα εκτός κι αν το βάζο το έσπαγα εγώ
15. Αγαπημένος αριθμός: 8 και 5
16. Αγαπημένο όνομα: Δέσποινα
17. Τα χόμπι σου: Σχέδιο, Θέατρο, video games, internet games, βόλτες
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Κάπου μακριά εκτός από Ελλάδα και Αμερική
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να μην αλλάξω
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? 1600 - 1700 (περίοδο αναγέννησης)
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Λεφτά
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Στο παρα 5
24. Αγαπημένη ταινία: Sweeney Todd the demon barber of Flit Street
25. Αγαπημένο τραγούδι: Red - Breathe into me
26. Aγαπημένο βιβλίο: Elric of Melnibone
27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα
28. Αγαπημένο ρούχο: Ένα λευκό καλοκαιρινό φόρεμα
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Tarja Turunen
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Μακαρονάδες και sushi
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? Juno (από το comic Star Crossed Destiny)
33. Κακή συνήθεια: Βρίζω πολύ
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:Ψύχραιμη σε περίεργες καταστάσεις
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Νευρασθενική
36. Συνηθισμένη ατάκα: Το ξέρω
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ζωγράφος και Φωτογράφος
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να με μισούν
39. Η καλύτερη pizza: Βεζούβιος
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Χαριτωμένα
1. Όνομα: Γκέλυ (Ευαγγελία)
2. Γενέθλια: 8/3
3. Ζώδιο: Ιχθύεις
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα
5. Χρώμα ματιών: Σκούρα καφέ
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Ναι
7. Είδος μουσικής που ακούς:Rock, Goth Metal, Null Metal, Rock Opera
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Marvin
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Brede (δεν θυμάμαι το κανονικό του όνομα αυτό είναι nickname)
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Είμαι πάλι εδώ (στον πραγματικό κόσμο)
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Λεφτά (όταν έχω)
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Μια μεγάλη αφίσα με εικόνες από video games
13. Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Ζωντανά! (φαντάσου σκόνη)
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Τίποτα εκτός κι αν το βάζο το έσπαγα εγώ
15. Αγαπημένος αριθμός: 8 και 5
16. Αγαπημένο όνομα: Δέσποινα
17. Τα χόμπι σου: Σχέδιο, Θέατρο, video games, internet games, βόλτες
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Κάπου μακριά εκτός από Ελλάδα και Αμερική
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να μην αλλάξω
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? 1600 - 1700 (περίοδο αναγέννησης)
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Λεφτά
22. Αγαπημένο λουλούδι: Τριαντάφυλλο
23. Αγαπημένη σειρά: Στο παρα 5
24. Αγαπημένη ταινία: Sweeney Todd the demon barber of Flit Street
25. Αγαπημένο τραγούδι: Red - Breathe into me
26. Aγαπημένο βιβλίο: Elric of Melnibone
27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα
28. Αγαπημένο ρούχο: Ένα λευκό καλοκαιρινό φόρεμα
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Tarja Turunen
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο
31. Αγαπημένο φαγητό: Μακαρονάδες και sushi
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? Juno (από το comic Star Crossed Destiny)
33. Κακή συνήθεια: Βρίζω πολύ
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:Ψύχραιμη σε περίεργες καταστάσεις
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Νευρασθενική
36. Συνηθισμένη ατάκα: Το ξέρω
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ζωγράφος και Φωτογράφος
38. Μεγαλύτερος φόβος: Να με μισούν
39. Η καλύτερη pizza: Βεζούβιος
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Χαριτωμένα
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
Κομικς
Έχουν βγει τόσα κομικς στο internet που εξυπηρετούν κάθε γούστο. Φαντασίας, περιπέτειας, τρόμου, μυθολογίες, αισθηματικά, σατιρικά, ιστορικά, ακόμα και θρησκευτικού περιεχομένου. Μερικά είναι μίξεις και πραγματικά υπάρχει κάθε πιθανός και τρελός συνδιασμός και αυτό δείχνει το πόσο δημιουργικοί και χαρισματικοί είναι κάποιοι άνθρωποι στο χώρο εξιστόρισης αλλά πολλές φορές και του σχέδιου. Διαβάζω πάρα πολλά και πραγματικά με έχουν αφίσει άναυδη με την εξέλιξή τους αλλά και τα σχέδια που χρησιμοποιούνται. Έχω απλά κολλίσει... Μερικές φορές ανοίγω το pc μόνο και μόνο για να διαβάσω τη συνέχεια στα κομικς αυτά. Συνιστώ σε όλους όσους θέλουν να ξεχνιούνται με κάτι να ξεκινήσουν να διαβάζουν. Για να μην ψάχνετε και στα τυφλά ορίστε ένα site να βρείτε τους τίτλους που σας ενδιαφέρουν. www.topwebcomics.com. Α και αν δε βρείτε κάτι καλό με την πρώτη δε σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα καλό. Απλά ψάξτε καλύτερα :).
Κυριακή 9 Μαρτίου 2008
All day MMD festival
Το είχα άχτι χρόνια πως δεν πήγαινα ποτέ σε συναυλίες με καλλιτέχνες που μου άρεσαν (ξένους εννοώ φυσικά). Φέτος είπα να κάνω την διαφορά. Είδα πως τον Μάρτιο και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων μου (8 του μηνός) θα γινόταν ένα φεστιβάλ με ένα σωρό καλλιτεχνάρες του rock και gothic rock όπως iron maidens, nightwish, nevermore, edguy, tristania και άλλους πολλούς του τύπου αυτού.
Πήγα λοιπόν με 2 φίλες μου από νωρίς. Η μια κοπέλα μάλιστα είχε κερδίσει για τους tristania από ένα VIP pass για την καθεμιά μας. Δεν ήξερα καλά τους συγκεκριμένου, μάλιστα παιζόταν να είχα ακούσει ποτέ 1 ή 2 κομμάτια τους και απλά θυμόμουν το όνομά τους και ότι είναι από τους καλούς του είδους. Αλλά έτσι και αλλιώς χάρηκα που θα γνώριζα από κοντά ένα συγκρότημα που έπαιζε ένα είδος της μουσικής που μου άρεσε.
Υπήρχαν δυο σκηνές, η angel και η demon, όπου εναλλάξ έπαιζαν τα συγκροτήματα. Κούραση πολλή και φασαρία, ενώ οι ενισχυτές ήταν τόσο δυνατα που έλεγες πως κάποιος σου δίνει ένα ξεγυρισμένο μπουκέτο στο στήθος και ξαφνικα δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Τα περισσότερα συγκροτήματα δεν είχαν καλό ήχο και η οργάνωση όσο αφρούσε τα meet and greet VIP και άλλα περί extras της συναυλίας ήταν μόλις ικανοποιητική πρακτικά (δηλαδή η δουλειά γινότανε αφού όμως πρώτα μας έβγαινε η ψυχή ρωτώντας και τρέχοντας σαν τον Βέγγο πέρα δώθε στον τεράστιο χώρο της συναυλίας - από 3 φορές το ελάχιστο).
Όλα όμως (για μένα πάντα) άξιζαν την κούραση και τον κόπο μόνο και μόνο για να ακούσω live τους nevermore και τους nightwish και να γνωρίσω από κοντά τους tristania. Ειδικά στο τέλος που άκουσα τους nightwish ένιωσα την μουσική να εισχωρεί βαθιά στις φλέβες μου, ένιωθα το είναι μου να καλεί τη μουσική τους, τη φωνή μου να τραγουδά τα κομμάτια τους και το σώμα μου να παίρνει τη στάση ενός μάγου που παίρνει τη ζωτική ενέργεια του θύματός του.
Όταν γνώρισα από καντά τους tristania δεν περίμενα και πολλά αλλά ούτε και λίγα. Ήταν όλοι κλασσικοί Νορβηγοί, ψηλοί, ξανθοί, με ανοιχτόχρωμα μάτια, πότε γαλάζια, πότε πράσινα και με λευκό κατάλευκο δέρμα...εκτός από την τραγουδίστριά τους που μάλλον επειδή ήταν καινούρια ήταν και από άλλη χώρα. Ήταν Ιταλίδα με πολύ μεσογειακά χαρακτηριστικά (και γαμάτη φωνή). Πιάσαμε εγώ και οι άλλες κοπέλες λοιπόν ψιλή κουβέντα ρωτώντας τους διάφορα και αυτοί πάντα να απαντάνε, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε πιο βαριεστημένα και άλλοτε λέγοντας άσχετα (λόγω κακής συνεννόησης). Πάντως η συνάνηση πήγε καλά και έμαθα αρκετά για το συγκρότημα.
Γενικά πέρασα απίθανα αν και το ωράριο άλλαξε και φύγαμε από εκεί κατά τις 2:30 τη νύχτα. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν αργότερα. Περιμέναμε 15' το τραμ και μόλις ήρθε μπήκαμε 150-200 ατομα μεσα και εγώ με τις κοπέλες τελευταία. Δίνουμε κάτι σπρωξίδια ξεγυρισμένα και μπαίνουμε. Εγώ εν τω μεταξύ να είμαι γραπωμένη από τα 2 εσωτερικά της πόρτας και να με κρατάνε και οι από μέσα να μην πέσω έξω όποτε άνοιγε η πόρτα. Και έτσι πήγαινα στη μισή διαδρομή. Μετά άλαξαν ρόλοι και έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όποτε άνοιγε η πόρτα να προσπαθούμε να μαζέψουμε καθαρό αέρα ενώ όποτε έστριβε το τραμ μας έλιωναν κυριολεκτικά οι υπόλοιποι και μας έφευγε και ο λιγοστός που μας έμενε.
Όλο αυτό ήταν πραγματικά μια τρελή εμπειρία. Θελω να το ξανακάνω!!!!!
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
Πάρτυ έκπληξη
Μια ωραία μέρα, μια ωραία πρωιά ξύπνησα νωρίς για να πάω από νωρίς στη σχολή ζωγραφικής να συνεχίσω κάτι που έφτιαχνα. Εκεί που ετοιμαζόμουν να πάω λοιπόν, ΤΣΟΥΠ! να σου οι 2 κολλητουλίνες μου. Χαρές, βόλτες, να λέμε τα νέα μας και πολλά άλλα.
Τότε λοιπόν με την κουβέντα μου ξεφουρνίζει η μια κοπέλα τα σχέδιά της τα πονηρά. Είχε ετοιμάσει μια βδομάδα τώρα ένα πάρτυ έκπληξη για μια κοινή μας φίλη (εγώ προσωπικά βέβαια την είχα δει και της είχα μιλήσει μόνο κανα δυο φορούλες) και με κάλεσε κι εμένα. Εγώ βέβαια είπα ναι όλο χαρά που θα ξέσκαγα λίγο παραπάνω. Πήγαμε η καθεμία μετά στη δουλειά της και κανονίσαμε να βρεθούμε το βράδυ στο σπίτι της κοπέλας.
Εγώ τελικά άργησα γιατί είχα σχολείο το βράδυ μέχρι τις 10 περίπου. Η κολλητή μου όμως τα κανόνισε για μένα. Η κοπέλα θα ερχόταν 5 λεπτά μετά από εμένα. Έτσι λοιπόν έφτασα στο σπίτι και όλο ανησυχία και πανικό μου λέει η κολλητή μου να ανέβω φρήγορα γιατί η κοπέλα είχε μόλις μπει στο τετράγωνο για το σπίτι της. Εγώ πανικόβλητη σχεδόν τρέχω στο σπίτι. Ήταν να ανέβω στον 4ο όροφο αλλά το ασανσέρ δε βόλευε γιατί θα αργούσε. Οπότε πήρα βουρ στις σκάλες! 1ος, 2ος, στον 3ο όροφο ακούω ξαφνικά το κλειδί να γυρίζει και την πόρτα του εισογείου να ανοίγει. Τώρα, λέω, την κάτσαμε! Ευτυχώς η κοπέλα πήρε το ασανσέρ. Έφτασα στον όροφο, μπήκα στο σπίτι της και ετοιμάσαμε την τούρτα και τα φωτάκια. Η κοπέλα μπήκε μέσα 20 δευτερόλεπτα μετά. ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!!! φωναξαμε όλοι. Εκείνη να έχει μείνει στήλη άλατος. Έμεινε έτσι για λίγο και μετά άρχισε τα βρισίδια μια μια όλες μας όχι για άλλον λόγο αλλά επειδή ετοίμαζε αυτή πάρτυ μόνη της για την άλλη εβδομάδα. Μετά δεν άντεξε και έβαλε τα κλάματα. Εμείς τα χάσαμε για λίγο αλλά μετά όλα καλά, ευτυχώς.
Τέλος πάντων όλα πήγαν καλά. Μουσική, χορός και διηγήσεις της καθεμίας μας για το τι κάναμε για να συμμετάσχουμε στην έκπληξη. Γέλια πολλά και αναμνηστικές φωτογραφίες. Τι όμορφες στιγμές!
Εγώ έφυγα αργά ή τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι που έμαθα πως όλες οι άλλες έφυγαν το πρωί. Το ευχαριστήθηκα όμως. Ήμουν εκεί στη χαρά της κοπέλας και χάρηκα κι εγώ. Έκανα κι άλλες γνωριμίες και μίλησα με άτομα για ωραία πράγματα.
Όλα ήταν καλά.
Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008
Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου - το internet
Θυμάμαι πάντοτε κορόιδευα τα site του τύπου hi5 και προγράμματα του τύπου bearshare και όλους αυτούς που ασχολούνταν με αυτά. Καθώς όμως σιγά σιγά άρχισα να αισθάνομαι πιο πνιγμένη από υποχρεώσεις και το πρόγραμμά μου είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο σαλάτα κατάλαβα τη χρησιμότητα όλων αυτών κι ας δυσφημίζονται από τόσους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν για διάφορους σκοπούς κυρίως σεξουαλικούς. Με όλα αυτά που γίνονται τριγύρω και χωρίς πολλούς ίσως και καθόλου φίλους να σε στηρίξουν χρειάζεται ένας παραπάνω άνθρωπος να σου πει μια καλή κουβέντα, να σου κάνει λίγο παρέα, να σε κάνει να γελάσεις, να αισθανθείς λίγο σημαντικός για κάποιον ακόμα κι αν δεν τον δεις ποτέ στη ζωή σου ή δεν του μιλήσεις ποτέ από το τηλέφωνο.
Εγώ δεν το κατάλαβα παρά μόνο πρόσφατα. Ήμουν τόσο θλιμμένη, τόσο εκνευρισμένη, και όταν είχα ανάγκη από κάποιον να μου μιλήσει, να να μου δώσει μια συμβουλή κανένας δεν ήταν εκεί. Βέβαια υπάρχουν και οι γονείς, ναι, αλλά άλλη γενιά και άλλες ιστορίες. Και γενικά δεν είναι αυτό που πραγματικά θα γεμίσει κάποιον που αναζητά κάτι παραέξω από το σπίτι, όπως εγώ. Εκεί όμως, ΄μέσα στο διαδικτυακό παιχνίδι πάντα βρίσκεις μια παρέα. Μπορεί να μην βρεις από την αρχή την κατάλληλη παρέα, αλλά το internet κολυμπάει στους χρήστες. Μόλις βρεθεί μια παρέα στα μέτρα σου μπορεί να σε παρηγορήσει ανώνυμα και ίσως να το ρίξουν και λίγο στην πλάκα αλλά τουλάχιστον θα σου πούνε δυο λόγια της προκοπής και θα σου κάνουν παρέα σαν ν είστε φίλοι χρόνια.
Αυτό δε βοήθησε να διορθωθεί η κατάστασή μου στην καθημερινότητα αλλά με βοήθησε να έχω περισσότερη υπομονή από ότι προτύτερα.
Γι' αυτό και δεν κατηγορώ πια ανθρώπους πάνω κάτω στην ηλικία μου που ασχολούνται με το internet 24/7. Τώρα πια τους καταλαβαίνω και συμπάσχω μαζί τους.
Πίστευα πως η φαντασία μου και η δημιουργηκότητά μου θα με βοήθαγε να νιώθω πάντα καλύτερα. Όμως τώρα πια ο κόσμος της φαντασίας μου έπεσε. Ίσως όχι οριστικά. Όμως έπεσε και αυτό με έκανε να γίνω πιο πολύ σαν τους άλλους.
Εγώ δεν το κατάλαβα παρά μόνο πρόσφατα. Ήμουν τόσο θλιμμένη, τόσο εκνευρισμένη, και όταν είχα ανάγκη από κάποιον να μου μιλήσει, να να μου δώσει μια συμβουλή κανένας δεν ήταν εκεί. Βέβαια υπάρχουν και οι γονείς, ναι, αλλά άλλη γενιά και άλλες ιστορίες. Και γενικά δεν είναι αυτό που πραγματικά θα γεμίσει κάποιον που αναζητά κάτι παραέξω από το σπίτι, όπως εγώ. Εκεί όμως, ΄μέσα στο διαδικτυακό παιχνίδι πάντα βρίσκεις μια παρέα. Μπορεί να μην βρεις από την αρχή την κατάλληλη παρέα, αλλά το internet κολυμπάει στους χρήστες. Μόλις βρεθεί μια παρέα στα μέτρα σου μπορεί να σε παρηγορήσει ανώνυμα και ίσως να το ρίξουν και λίγο στην πλάκα αλλά τουλάχιστον θα σου πούνε δυο λόγια της προκοπής και θα σου κάνουν παρέα σαν ν είστε φίλοι χρόνια.
Αυτό δε βοήθησε να διορθωθεί η κατάστασή μου στην καθημερινότητα αλλά με βοήθησε να έχω περισσότερη υπομονή από ότι προτύτερα.
Γι' αυτό και δεν κατηγορώ πια ανθρώπους πάνω κάτω στην ηλικία μου που ασχολούνται με το internet 24/7. Τώρα πια τους καταλαβαίνω και συμπάσχω μαζί τους.
Πίστευα πως η φαντασία μου και η δημιουργηκότητά μου θα με βοήθαγε να νιώθω πάντα καλύτερα. Όμως τώρα πια ο κόσμος της φαντασίας μου έπεσε. Ίσως όχι οριστικά. Όμως έπεσε και αυτό με έκανε να γίνω πιο πολύ σαν τους άλλους.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
