All day MMD festival

Το είχα άχτι χρόνια πως δεν πήγαινα ποτέ σε συναυλίες με καλλιτέχνες που μου άρεσαν (ξένους εννοώ φυσικά). Φέτος είπα να κάνω την διαφορά. Είδα πως τον Μάρτιο και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων μου (8 του μηνός) θα γινόταν ένα φεστιβάλ με ένα σωρό καλλιτεχνάρες του rock και gothic rock όπως iron maidens, nightwish, nevermore, edguy, tristania και άλλους πολλούς του τύπου αυτού.

Πήγα λοιπόν με 2 φίλες μου από νωρίς. Η μια κοπέλα μάλιστα είχε κερδίσει για τους tristania από ένα VIP pass για την καθεμιά μας. Δεν ήξερα καλά τους συγκεκριμένου, μάλιστα παιζόταν να είχα ακούσει ποτέ 1 ή 2 κομμάτια τους και απλά θυμόμουν το όνομά τους και ότι είναι από τους καλούς του είδους. Αλλά έτσι και αλλιώς χάρηκα που θα γνώριζα από κοντά ένα συγκρότημα που έπαιζε ένα είδος της μουσικής που μου άρεσε.

Υπήρχαν δυο σκηνές, η angel και η demon, όπου εναλλάξ έπαιζαν τα συγκροτήματα. Κούραση πολλή και φασαρία, ενώ οι ενισχυτές ήταν τόσο δυνατα που έλεγες πως κάποιος σου δίνει ένα ξεγυρισμένο μπουκέτο στο στήθος και ξαφνικα δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Τα περισσότερα συγκροτήματα δεν είχαν καλό ήχο και η οργάνωση όσο αφρούσε τα meet and greet VIP και άλλα περί extras της συναυλίας ήταν μόλις ικανοποιητική πρακτικά (δηλαδή η δουλειά γινότανε αφού όμως πρώτα μας έβγαινε η ψυχή ρωτώντας και τρέχοντας σαν τον Βέγγο πέρα δώθε στον τεράστιο χώρο της συναυλίας - από 3 φορές το ελάχιστο).

Όλα όμως (για μένα πάντα) άξιζαν την κούραση και τον κόπο μόνο και μόνο για να ακούσω live τους nevermore και τους nightwish και να γνωρίσω από κοντά τους tristania. Ειδικά στο τέλος που άκουσα τους nightwish ένιωσα την μουσική να εισχωρεί βαθιά στις φλέβες μου, ένιωθα το είναι μου να καλεί τη μουσική τους, τη φωνή μου να τραγουδά τα κομμάτια τους και το σώμα μου να παίρνει τη στάση ενός μάγου που παίρνει τη ζωτική ενέργεια του θύματός του.

Όταν γνώρισα από καντά τους tristania δεν περίμενα και πολλά αλλά ούτε και λίγα. Ήταν όλοι κλασσικοί Νορβηγοί, ψηλοί, ξανθοί, με ανοιχτόχρωμα μάτια, πότε γαλάζια, πότε πράσινα και με λευκό κατάλευκο δέρμα...εκτός από την τραγουδίστριά τους που μάλλον επειδή ήταν καινούρια ήταν και από άλλη χώρα. Ήταν Ιταλίδα με πολύ μεσογειακά χαρακτηριστικά (και γαμάτη φωνή). Πιάσαμε εγώ και οι άλλες κοπέλες λοιπόν ψιλή κουβέντα ρωτώντας τους διάφορα και αυτοί πάντα να απαντάνε, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε πιο βαριεστημένα και άλλοτε λέγοντας άσχετα (λόγω κακής συνεννόησης). Πάντως η συνάνηση πήγε καλά και έμαθα αρκετά για το συγκρότημα.

Γενικά πέρασα απίθανα αν και το ωράριο άλλαξε και φύγαμε από εκεί κατά τις 2:30 τη νύχτα. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν αργότερα. Περιμέναμε 15' το τραμ και μόλις ήρθε μπήκαμε 150-200 ατομα μεσα και εγώ με τις κοπέλες τελευταία. Δίνουμε κάτι σπρωξίδια ξεγυρισμένα και μπαίνουμε. Εγώ εν τω μεταξύ να είμαι γραπωμένη από τα 2 εσωτερικά της πόρτας και να με κρατάνε και οι από μέσα να μην πέσω έξω όποτε άνοιγε η πόρτα. Και έτσι πήγαινα στη μισή διαδρομή. Μετά άλαξαν ρόλοι και έγινε ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όποτε άνοιγε η πόρτα να προσπαθούμε να μαζέψουμε καθαρό αέρα ενώ όποτε έστριβε το τραμ μας έλιωναν κυριολεκτικά οι υπόλοιποι και μας έφευγε και ο λιγοστός που μας έμενε.

Όλο αυτό ήταν πραγματικά μια τρελή εμπειρία. Θελω να το ξανακάνω!!!!!

Πάρτυ έκπληξη

Μια ωραία μέρα, μια ωραία πρωιά ξύπνησα νωρίς για να πάω από νωρίς στη σχολή ζωγραφικής να συνεχίσω κάτι που έφτιαχνα. Εκεί που ετοιμαζόμουν να πάω λοιπόν, ΤΣΟΥΠ! να σου οι 2 κολλητουλίνες μου. Χαρές, βόλτες, να λέμε τα νέα μας και πολλά άλλα.

Τότε λοιπόν με την κουβέντα μου ξεφουρνίζει η μια κοπέλα τα σχέδιά της τα πονηρά. Είχε ετοιμάσει μια βδομάδα τώρα ένα πάρτυ έκπληξη για μια κοινή μας φίλη (εγώ προσωπικά βέβαια την είχα δει και της είχα μιλήσει μόνο κανα δυο φορούλες) και με κάλεσε κι εμένα. Εγώ βέβαια είπα ναι όλο χαρά που θα ξέσκαγα λίγο παραπάνω. Πήγαμε η καθεμία μετά στη δουλειά της και κανονίσαμε να βρεθούμε το βράδυ στο σπίτι της κοπέλας.

Εγώ τελικά άργησα γιατί είχα σχολείο το βράδυ μέχρι τις 10 περίπου. Η κολλητή μου όμως τα κανόνισε για μένα. Η κοπέλα θα ερχόταν 5 λεπτά μετά από εμένα. Έτσι λοιπόν έφτασα στο σπίτι και όλο ανησυχία και πανικό μου λέει η κολλητή μου να ανέβω φρήγορα γιατί η κοπέλα είχε μόλις μπει στο τετράγωνο για το σπίτι της. Εγώ πανικόβλητη σχεδόν τρέχω στο σπίτι. Ήταν να ανέβω στον 4ο όροφο αλλά το ασανσέρ δε βόλευε γιατί θα αργούσε. Οπότε πήρα βουρ στις σκάλες! 1ος, 2ος, στον 3ο όροφο ακούω ξαφνικά το κλειδί να γυρίζει και την πόρτα του εισογείου να ανοίγει. Τώρα, λέω, την κάτσαμε! Ευτυχώς η κοπέλα πήρε το ασανσέρ. Έφτασα στον όροφο, μπήκα στο σπίτι της και ετοιμάσαμε την τούρτα και τα φωτάκια. Η κοπέλα μπήκε μέσα 20 δευτερόλεπτα μετά. ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!!! φωναξαμε όλοι. Εκείνη να έχει μείνει στήλη άλατος. Έμεινε έτσι για λίγο και μετά άρχισε τα βρισίδια μια μια όλες μας όχι για άλλον λόγο αλλά επειδή ετοίμαζε αυτή πάρτυ μόνη της για την άλλη εβδομάδα. Μετά δεν άντεξε και έβαλε τα κλάματα. Εμείς τα χάσαμε για λίγο αλλά μετά όλα καλά, ευτυχώς.

Τέλος πάντων όλα πήγαν καλά. Μουσική, χορός και διηγήσεις της καθεμίας μας για το τι κάναμε για να συμμετάσχουμε στην έκπληξη. Γέλια πολλά και αναμνηστικές φωτογραφίες. Τι όμορφες στιγμές!

Εγώ έφυγα αργά ή τουλάχιστον έτσι πίστευα μέχρι που έμαθα πως όλες οι άλλες έφυγαν το πρωί. Το ευχαριστήθηκα όμως. Ήμουν εκεί στη χαρά της κοπέλας και χάρηκα κι εγώ. Έκανα κι άλλες γνωριμίες και μίλησα με άτομα για ωραία πράγματα.

Όλα ήταν καλά.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου - το internet

Θυμάμαι πάντοτε κορόιδευα τα site του τύπου hi5 και προγράμματα του τύπου bearshare και όλους αυτούς που ασχολούνταν με αυτά. Καθώς όμως σιγά σιγά άρχισα να αισθάνομαι πιο πνιγμένη από υποχρεώσεις και το πρόγραμμά μου είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο σαλάτα κατάλαβα τη χρησιμότητα όλων αυτών κι ας δυσφημίζονται από τόσους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν για διάφορους σκοπούς κυρίως σεξουαλικούς. Με όλα αυτά που γίνονται τριγύρω και χωρίς πολλούς ίσως και καθόλου φίλους να σε στηρίξουν χρειάζεται ένας παραπάνω άνθρωπος να σου πει μια καλή κουβέντα, να σου κάνει λίγο παρέα, να σε κάνει να γελάσεις, να αισθανθείς λίγο σημαντικός για κάποιον ακόμα κι αν δεν τον δεις ποτέ στη ζωή σου ή δεν του μιλήσεις ποτέ από το τηλέφωνο.
Εγώ δεν το κατάλαβα παρά μόνο πρόσφατα. Ήμουν τόσο θλιμμένη, τόσο εκνευρισμένη, και όταν είχα ανάγκη από κάποιον να μου μιλήσει, να να μου δώσει μια συμβουλή κανένας δεν ήταν εκεί. Βέβαια υπάρχουν και οι γονείς, ναι, αλλά άλλη γενιά και άλλες ιστορίες. Και γενικά δεν είναι αυτό που πραγματικά θα γεμίσει κάποιον που αναζητά κάτι παραέξω από το σπίτι, όπως εγώ. Εκεί όμως, ΄μέσα στο διαδικτυακό παιχνίδι πάντα βρίσκεις μια παρέα. Μπορεί να μην βρεις από την αρχή την κατάλληλη παρέα, αλλά το internet κολυμπάει στους χρήστες. Μόλις βρεθεί μια παρέα στα μέτρα σου μπορεί να σε παρηγορήσει ανώνυμα και ίσως να το ρίξουν και λίγο στην πλάκα αλλά τουλάχιστον θα σου πούνε δυο λόγια της προκοπής και θα σου κάνουν παρέα σαν ν είστε φίλοι χρόνια.
Αυτό δε βοήθησε να διορθωθεί η κατάστασή μου στην καθημερινότητα αλλά με βοήθησε να έχω περισσότερη υπομονή από ότι προτύτερα.
Γι' αυτό και δεν κατηγορώ πια ανθρώπους πάνω κάτω στην ηλικία μου που ασχολούνται με το internet 24/7. Τώρα πια τους καταλαβαίνω και συμπάσχω μαζί τους.
Πίστευα πως η φαντασία μου και η δημιουργηκότητά μου θα με βοήθαγε να νιώθω πάντα καλύτερα. Όμως τώρα πια ο κόσμος της φαντασίας μου έπεσε. Ίσως όχι οριστικά. Όμως έπεσε και αυτό με έκανε να γίνω πιο πολύ σαν τους άλλους.